Na winkels die alleen online bestaan, komen nu ook virtuele restaurants op: je kan er niet gaan eten, wel bestellen voor thuisbezorging via diensten zoals Deliveroo en Takeaway.com. Het zijn nichespelers, die ook steeds vaker in de Benelux opduiken.
Handvol nieuwe onzichtbare restaurants elke maand
In grote steden zoals Parijs en Londen bestaan ze al langer: onzichtbare ‘virtuele restaurants’ die alleen koken voor maaltijdbezorgdiensten. Er is geen eetzaal, geen voordeur en geen zitplek: alleen een keuken, soms gewoon bij iemand thuis. Meestal zijn ze hypergespecialiseerd en zoeken ze culinaire niches op: je vindt er bijvoorbeeld enkel authentieke dumplings of ramen, opvallend genoeg vaak op vraag van de maaltijdbezorgers. Zij spotten aan de hand van hun data waar lokaal vraag naar is of wat op een locatie nog ontbreekt, en gaan dan op zoek naar een keuken.
Ook in België bestaan dergelijke ‘virtuele merken’ al, geven Deliveroo en Uber Eats aan in De Tijd. Deliveroo België is “er al een maand of zes mee bezig” en heeft vandaag 18 virtuele merken op het bestelplatform. Bij Uber Eats zijn er in België vijf te vinden. Wereldwijd werkt het echter al met 500 virtuele restaurants. Deliveroo wil in België zelfs 3 à 4 nieuwe virtuele merken per maand toevoegen aan het platform. Het potentieel is enorm voor de maaltijdbezorger, wat “hoe meer keuze er is, hoe meer mensen er bestellen en hoe vaker ze bestellen”.
De Japanner maakt ook Hawaïaanse poké
De virtuele merken kunnen weliswaar nevenactiviteiten of spin-offs zijn van bestaande restaurants: de gerechten worden bereid in dezelfde keuken, maar worden apart maar met een eigen ‘branding’ voorgesteld aan de consument. Vooral deze praktijk wordt door de maaltijdbezorgdiensten gestimuleerd, want “het is een win-win voor restaurants en consumenten”, zegt Europees woordvoerder van Uber Eats Daniel Byrne: “De opstartkosten van een virtueel merk zijn minimaal, je kan veel testen en experimenteren. Restaurants kunnen met een minimale marginale kost hun omzet verhogen en efficiënter werken. En de consumenten krijgen meer keuzemogelijkheden.”
“We kunnen aan bestaande restaurants met een gelijkaardige keuken voorstellen om er een virtueel merk bij te nemen. Een sushi-restaurant kan bijvoorbeeld ook poké-bowls gaan maken”, klinkt het ook bij Deliveroo. Dat consumenten dan niet kunnen weten of hun typisch Hawaïaanse schotel van de Japanner komt, lijkt geen bezwaar voor de platformhouders.
In Frankrijk zijn er zo al serie-ondernemers voor virtuele restaurantketens: de startup Taster lanceert virtuele merken en haalt daar grof geld mee binnen. De onderneming kiest strategische locaties in grote steden, zet daar een keuken met koks op en klaar is kees.
