Colruyt denkt eindelijk de winnende formule te hebben gevonden om in Frankrijk succesvol te worden. De retailer probeert het er als buurtsupermarkt, zonder laagsteprijsgarantie. “Retail is detail. Wat in het ene land werkt, valt in het andere niet in de smaak.”
Geen kopieën meer
Er klinkt zowaar achtergrondmuziek in de Franse winkels van Colruyt. De diepvrieskisten hebben er doorzichtige deksels, de bakkerij neemt een prominente plaats in, vlees wordt er in bediening verkocht en aan de kassa’s leggen de klanten hun producten op een ‘normale’ band. De winkels zijn met hun 750 tot 1000 m² beduidend kleiner dan de Belgische. En vooral: ze garanderen niet de laagste prijs. De Franse Colruytwinkels zijn niet langer kopieën van het origineel.
“Retail is detail. Wat in het ene land werkt, valt in het andere niet in de smaak”, zegt operationeel directeur Marc Hofman bij een bezoek aan een Franse winkel aan De Tijd. “Het is een fout die veel supermarktketens maken als ze naar een nieuw land trekken. In een groot land als Frankrijk is het zelfs nodig supermarkten per regio aparte accenten te geven. Als we binnenkort winkels openen in de Elzas, moeten we daar ook producten uit de onmiddellijke omgeving in de rekken leggen.”
Expansieritme verhogen
Het lijkt te werken: de Franse winkels groeiden vorig jaar met 7,5%. Ze pikken klanten weg van de hypermarkten. Dat was deels te danken aan de coronacrisis, maar ook nu de situatie weer normaliseert blijven de nieuwe klanten terugkomen. Buurtwinkels winnen aan populariteit en op die trend wil Colruyt in Frankrijk meesurfen. De retailer gaat daarom het expansieritme verhogen. Dit en volgend jaar moeten er telkens vijf nieuwe winkels bijkomen, daarna zelfs acht tot tien per jaar.
“We willen over een tiental jaar 170 tot 180 Franse winkels hebben”, aldus Hofman. Momenteel zijn het er 88. Dit jaar opent de discounter zijn eerste winkels in de Elzas: de focus blijft voorlopig liggen op het noordoosten en oosten van Frankrijk. Enkele maanden geleden verkocht Colruyt dan ook drie winkels in de buurt van Parijs aan Carrefour. Niet omdat ze verlieslatend waren, wel omdat ze te ver van de distributiecentra lagen.
